ایمپلنت های دندانی معمولا از بخش های کلیدی زیر تشکیل شده اند:
ایمپلنت:
ایمپلنت قسمت اصلی ایمپلنت دندان است که شبیه ریشه دندان طبیعی است و در استخوان فک کاشته می‌شود تا پایه‌ای پایدار ایجاد کند.
معمولاً از موادی با زیست سازگاری خوب مانند آلیاژ تیتانیوم، تیتانیوم خالص یا آلیاژ تیتانیوم-زیرکونیوم ساخته می شود. این مواد می توانند از نزدیک با بافت های انسانی ادغام شوند، مقاومت در برابر خوردگی و پایداری خوبی دارند و می توانند نیروهای جویدن را برای مدت طولانی بدون اینکه به راحتی آسیب ببینند مقاومت کنند.
تکیه گاه:
اباتمنت جزء کلیدی است که ایمپلنت را به ترمیم فوقانی (مانند تاج) متصل می کند. معمولاً در بالای لثه قرار دارد و از طریق بافت لثه در معرض حفره دهان قرار می گیرد.
عملکرد اصلی اباتمنت پشتیبانی و تثبیت برای ترمیم فوقانی است و در عین حال از محکم و پایدار بودن اتصال بین ترمیم و ایمپلنت اطمینان حاصل می کند. مواد متداول اباتمنت شامل آلیاژ تیتانیوم و اباتمنت تمام سرامیکی اکسید زیرکونیوم و غیره می باشد. این اباتمنت به دلیل زیبایی و زیست سازگاری خوب به ویژه برای ترمیم زیبایی دندان های قدامی مناسب است.
ترمیم فوقانی (تاج):
ترمیم فوقانی قسمت قابل مشاهده نهایی ایمپلنت دندان است که قسمت تاج دندان طبیعی را شبیه سازی می کند و نقش مهمی در بازیابی عملکرد جویدن، عملکرد تلفظ و زیبایی دارد.
معمولاً از موادی مانند سرامیک، آلیاژهای فلزی یا چینی ساخته می‌شود که نه تنها زیبایی و دوام خوبی دارند، بلکه می‌توان آن را با توجه به نیازهای خاص بیمار و محیط دهان سفارشی کرد.
علاوه بر این، در برخی موارد، سایر قطعات یا مواد کمکی ممکن است در فرآیند ایمپلنت دندان دخالت داشته باشند، مانند پیچ یا اتصال دهنده (که برای اتصال ایمپلنت و تاج استفاده می شود)، مواد پیوند استخوان مورد استفاده در جراحی تقویت استخوان و غیره. انتخاب و استفاده از این قطعات و مواد به وضعیت خاص بیمار و برنامه درمانی بستگی دارد.
به طور خلاصه، ایمپلنت های دندانی عمدتاً از سه قسمت اصلی تشکیل شده اند: ایمپلنت، اباتمنت و ترمیم های بالایی (تاج). سایر قطعات یا مواد کمکی نیز ممکن است برای اطمینان از موفقیت و پایداری طولانی مدت ایمپلنت دندان مورد نیاز باشد.
