تکیه گاه های ریخته گری

اصطلاح "ریخته گری" به این واقعیت اشاره دارد که اباتمنت از ماده ای ساخته شده است که می تواند ذوب شود و به شکل خاصی ریخته شود و به آن اجازه می دهد تا متناسب با نیازهای بیماران شخصی سازی شود. تکیه گاه های ریخته گری معمولاً از یک ماده موم یا رزین مخصوص ساخته می شوند که می توان از آن برای ایجاد قالب استفاده کرد و سپس از آن برای ریخته گری تکیه گاه نهایی در مواد بادوام تر (مانند تیتانیوم یا آلیاژ کبالت-کروم) استفاده می شود.

یکی از مزایای اصلی سیستم اباتمنت ریخته گری این است که به تکنسین دندان یا دندانپزشک اجازه می دهد یک اباتمنت سفارشی برای هر بیمار ایجاد کند. این به ویژه زمانی مفید است که موقعیت ایمپلنت ایده آل نباشد، یا زمانی که اباتمنت نیاز به تنظیم زاویه، ارتفاع یا تراز ترمیم نهایی دارد.

پس از قرار دادن اباتمنت اولیه روی ایمپلنت، از فرآیند ریخته گری (مانند ریخته گری موم گمشده) برای ایجاد اباتمنت نهایی و بادوام تر استفاده می شود. فرآیند ریخته گری امکان سازگاری دقیق با ایمپلنت و تناسب دقیق برای تاج یا پروتز نهایی را فراهم می کند.

در حالی که تکیه گاه اولیه ریخته گری از ماده ای ساخته شده است که می تواند ریخته گری شود، تکیه گاه نهایی (پس از ریخته گری) معمولاً از تیتانیوم، زیرکونیا یا کبالت کروم ساخته می شود، موادی که برای مقاومت در برابر نیروهای وارده به خوبی مناسب هستند. دهان و همچنین زیست سازگار هستند.

با اجازه دادن به اباتمنت سفارشی، اباتمنت ریخته گری Osstem کمک می کند تا اطمینان حاصل شود که ترمیم نهایی (مانند تاج یا پل) بهترین تناسب، عملکرد و ظاهر زیبایی را دارد. این به ویژه در مواردی مفید است که موقعیت ایمپلنت ممکن است کاملاً با خطوط طبیعی دهان بیمار هماهنگ نباشد.

اباتمنت های ریخته گری را می توان در انواع ترمیم های ایمپلنت از جمله ترمیم های تک دندانی، بریج های چند واحدی و حتی موارد ایمپلنت تمام قوس استفاده کرد. قابلیت سفارشی‌سازی آن‌ها تضمین می‌کند که ترمیم نهایی به درستی با دندان‌های مجاور هماهنگ شده و عملکرد مطلوبی را ارائه می‌دهد.